Authenticiteit & Verbinding – Bewust in Ontwikkeling

Authenticiteit & Verbinding

Chantal Woltring – Tijdens de bijeenkomst Existential Essentials in Guiding the Gifted, afgelopen november, kozen wij naar aanleiding van een kringgesprek een aantal thema’s waarop wij in groepjes van begeleiders verder associëerden. Thema’s die binnen de begeleiding van begaafde personen aanbod komen, maar ook voor de persoonlijke begeleider zelf belangrijk zijn.

Eén van deze thema’s betrof “Authenticiteit en Verbinding”. Als facilitator sprak mij dit aan omdat ik, net als de meeste deelnemers, een spanningsveld ervaar in het recht willen doen aan beide behoeften: je verbonden voelen met de ander in al je eigenheid. Onderstaand een indruk van de rijkheid, de meerlagigheid en de onderlinge wederkerigheid van deze aspecten.

Ik en mijzelf – ik en de ander – ik en mijn rol 

“Hé, Authenticiteit! Waar ben jij? Daar waar ik nu ook ben, of daar waar ik ambieer te zijn? Hé, zelf, daar in jou hier bij mij, jij echte ander, kom je naar buiten, spelen? Ik zie je graag. Soms lukt mij dat niet, jou te ontmoeten, echt van binnen uit. Dan ben ik moe, of boos op mijn baas, en aan wat rusten toe. Dan zeg ik liever dat oprecht, dan dat jij twijfelt aan mijn echt.”

Tussen waar wij zelf, als mens, begeleider, coach, therapeut, arts zijn en waar wij ambiëren te komen, zit daar onze authenticiteit verscholen? Sterker in ons eigen zijn, ervaren wij een solide echtheid die de ander uitnodigt tot diens eigenheid. Hoe meer wij, in de cyclische ontdekking over de jaren van ervaring, in staat raken ons echte zelf te kennen; te laten zijn en te zien, des te meer de ander ons als echt ervaart, wat verbinding uitnodigt.

Of soms juist verbreekt. Geen aansluiting. Mag dat ook? Zelfs als dat pijnlijk is? Pijnlijk voor wie eigenlijk? Voor mijzelf, in de eigen herkenning van geen aansluiting ervaren? Voor de ander, omdat ik jou redden wil en niet jou jouw eigen richting en tempo laat? Of is wat is: vertelt dat ons wat te zijn heeft? Geen klik is ook ‘een teken van’, ‘een voorspelling tot’. Te respecteren vroeg in het proces? Of een uitnodiging tot aanpassen van ons begeleiders’ zelf, ter connectie als uitnodiging van de anders’ echte zelf? Op dat de verbinding kan ontstaan?

“Die aanpassing van mij aan jou, of jou aan mij, waartoe? Waarbij? Wat is er stimulerend juist voor jou, wat is er ongezond? Wat is er goed voor mijn trouw, aan mij? En daarmee ook voor jou? Het ‘goede’ voorbeeld gevend?”

Het is een spanningsveld, met veel dimensies, in elk van ons alleen al. En tussen ons te samen ook, met hoog kip-of-ei gehalte. Soms is het onze authenticiteit wat ons verbinden doet, soms blijkt dat juist de duiding van gebrek aan klik. Soms is het de echtheid in de vele dimensies van de authentieke ander, die ons de onze doet ontdekken. Soms is onze spiegel voor de ander, niet zo groot als wij zouden willen. Wat is dat is? Of noopt tot anders?

Protocol beperkt maar biedt ook veiligheid. Verdrukt te vaak doch soms: bevrijdt. Authenticiteit, kan dat louter voor ons als persoon compleet, of mag dat zich ook beperken tot onze begeleidersrol? Als wij verkiezen om onze private zelf, buiten het professionele speelveld te laten? Zodat de professional vol aanwezig kan zijn bij wie zij of hij begeleidt, daarbinnen brengen zijn of haar eigenheid?

“De één de ander of getwee, authenticiteit mag allebei. Ik poog jou te ontmoeten. Zo ver en veel ik kan, en zie je graag verschijnen, dan.”

 

High Wire

 

In the wish to be

More than just the brink of me

I aim to catch your intent

Where I can

 

Between protocols

And my full self

To lay all of you there

I hope they meet, our souls

 

Full and open, honest, bare

As much I can give you there

Without losing sight

Of our safeness right

 

Enter the now and here with me

Let true connection be

Show all you are, as far as you can

I will grow from where your stand